Dragi R.
U tvojim godinama krenuo sam bez prebijene pare iz Majkusi.
Da bih se uskoro zatekao usred Pariza
Kad sam poželio da odanle nestanem što prije i još dalje,
našao sam se usred Sydneja.
Ono gore je ted usljedilo kad sam se ponovno zatekao u Majkusi :
Seljani su očekivali da im pozajmim nešto novaca.
Zavidim ti što se zatičeš na mome početku.
Severino
subota, 18. travnja 2015.
KOME I ČEMU SLUŽI DANAŠNJI TEHNOLOŠKI KOLOS (2)
20.stoljeće iznjedrilo je mnoštvo ekonomskih šarlatana,koji
su se brinuli kako produljiti daljnji opstanak kapitalističkog sustava u
njegovom totalnom osipanju, koje je došlo do izražaja naročito tokom njegove Prvo svjetske osvajačke
kataklizme, stvarajući uvjete za njegov daljnji poticaj u obliku nadolazećeg
fašizma, nacizma, staljinizma i njihove društvene legure socijalne liberalne
demokracije, kao jednog od njihovog podmuklijeg narođenćeta koje danas drma opstankom
cjelokupnog čovječanstva.
Ističu se Keynes i Friedman.
Prvi, u nadolijevanju reformatorske vode na revolucionarno ekonomsku
znanstvenost marksizama.
Potonji, Friedman, postaje prepoznatljiv po svojoj
uspješnijoj rasplodnji zloglasnih
Chicago's Bad Boys-a, koji se odanle dalje
razmnožavaju kao gljive poslije obilne kiše na Regana, Thachericu, Busha i
Blaira, Jelcina, Putina i Obamu, te njihova brojna mlada Homeidna pokoljenja Šita ,Sunita, Al-Kaida, raznih Mladića,
ISIS-ovca, i sličnih sijeci glava Amina, Pol Pota, Kim Jong-un, kao i raznih kopilota,
čija pojava ispunjava ljudsku svakodnevnicu svojim samo ubistveno horovnim predstavama, sve do re-enkarnacije kanibalizma.
Taj svemogući tehnološki kolos, koji bubri na račun opće
kulturološkog razvoja, iz dana u dan
transcendentira sve naviše i više u društvenog monstruma današnje klasne
zakonitosti ekonomskog Viška Vrijednosti.
Na račun radnih masa, čija se najamna vrijednost naglo
sužava obrnuto proporcionalno sa tehnološkim razvojem, prema svojoj nultoj stopi-prema kraju
povijesti.
www.severinomajkus.com
petak, 17. travnja 2015.
KOME I ČEMU SLUŽI DANAŠNJI KOLOS TEHNOLOŠKOG NAPRETKA
Ako su naši djedovi primali u obliku najamnice nekih 20% za
svoj radni proizvod-dok naša djeca danas primaju nekih 5%, (ako i toliko?), treba se možda
pitati: dali čovjek kreće putem svog napretka ili tek na povrat u svoje pred
historijsko razdoblje.
www.seveinomajkus.com
PARADIRANJE
PREMIJER NE MOŽE VJEROVATI 'Pa tko može biti protiv vojnog mimohoda u glavnom gradu Hrvata'
TROGIR - Predsjednik hrvatske Vlade Zoran Milanović u petak je izrazio čuđenje protivljenju zamisli da se vojni mimohod na Dan pobjede i domovinske zahvalnosti i Dan hrvatskih branitelja, 5. kolovoza, održi u poslijepodnevnim satima u Zagrebu, upitavši 'tko može biti protiv toga'.
"Ne mogu vjerovati da netko može biti protiv vojnog mimohoda na Dan pobjede, domovinske zahvalnosti i hrvatskih branitelja u poslijepodnevnim satima u glavnom gradu Hrvata. Tko može biti protiv toga? Mislim, predsjednica nije protiv toga", ustvrdio je Milanović odgovarajući na novinarske upite u Trogiru gdje je u petak posjetio gradilište mosta kopno - otok
*************************************************************************************************
KOMENTAR OVOG BLOGA
Možda da sami skočite u njih, kad već niste u stanju da se sakrijete negdje daleko od ovog ubogog naroda kojem ste nanijeli toliko zla svojim zločinačkim liberalnim reformatorstvom.
četvrtak, 16. travnja 2015.
JADNI ČOVJEK
Vrijedan i odgovoran – nikako da učini najmanji pomak iz
ustaljenih navika, običaja i sredine iz koje je iznikao.
Često mislim o njemu, i kao da sve više otkrivam u njegovoj
osobi jedan naš zajednički prototip po
kojem smo svi modelirani.
A genetski okviri?
Dana sredina?
Društveni odnosi?
Zar nas sve to ipak ne razlikuje,oblikujući ono jedinstveno
biće, koje, u nikakvim uvjetima nije postojalo kao takvo, niti će se pojaviti u
budućnosti.
Ma kakav odgovor se iznašao, nijedan neće moći obrazložiti
njegovu inertnost.
Mnogo je idiota narođeno Marksovih suvremenika.
Možda, još više onih koji su posjedovali slične koeficijente
inteligencije, te se postarali istim onakvima kao što su se narodili.
Sudbina?
Smiješno.
Materijalni uvjeti ?
Poznavao sam odličnike u materijalnom izobilju i mentalne
idiote. Vrsne uspješne, izrasle iz materijalne i mentalne bijede.
***
„U svojoj knjizi Džihad protiv McSvijeta, nakon što je identificirao
dominantne pokretačke sile modernog svijeta kao tribalizam i globalizam,
Benjamin Barber izjednačio je ta dva samozvanca: „ Ni jednom ne treba demokracija. Ni jedan ne
promiče demokraciju.“ Za tržišne trijumfaliste koji su bili skloni pripisati
uzvišenu moralnu svrhu često prljavom biznisu zarađivanja novca, to je bilo
čisto bogohuljenje,moderna inačica oralnog izjednačavanja i vremena hladnog
rata kad su blazirani dobronamjernici bili jednako neprijateljski raspoloženi i
prema Washingtonu i prema Moskvi.No tu jepostavku
potvrdila sudbina Ruperta Murdocha, jednog od njihovih heroja.
Murdoch, zakleti neprijatelj regulative i „velike vlade“
često je svoje globalno medijsko carstvo proglašavao glasonošom slobode. No u
svojim je poslovnim odnosima s kineskim autokratima besramno grbio kičmu pred
tiranijom ili kako bi možda radije rekli njegovi zagovornici- primjenjivao realpolitičke
tehnike kompromisa u areni međunarodnog poslovanja. Murdoch iz svoje Star mreže
izbaci BBC World Service TV; kineska mu vlada za uzvrat dopusti pokrenuti
kabelsku televizijsku postaju u Guandongu. Murdoch prekine prikazivati serije Istok
i zapad, memoara Chisa Pattena, bivšeg guvernera Hong Konga; predsjednik Jiang
Zemin oduži mu se tako što pripusti film Titanic u kineske kinodvorane, na
oduševljenje filmske companije 20th Century Fox ( u vlasništvu R. Murdocha) Na
pedesetu obljetnicu potpisivanja Opće deklaracije o ljudskim pravima u prosincu
1998. godine Murdoch otputuje u Peking izraziti „divljenje za izvanredna
kineska postignuća u protekla dva desetljeća na svim područima“; predsjednik
Jiang mu na taj kompliment uzvrati deset mjeseci poslije ekskluzivnim
intervjuom The Timesu uoči njegova državna posjeta Londonu.
Na tako važan zadatak
te su novine naravno poslale svojeg najboljeg novinara,lorda Rees-Mogga- što se
lako moglo izroditi u diplomatski faux pas. Naime, prije pet godina kineski je
veleposlanik u Londonu The Timesu poslao prosvjedno pismo zbog Rees-Moggovih „promašenih
zaključaka“, a njegovo je lordstvo u svojim tekstovima napadalo „kineski besćutan
i represivni režim“ sve do travnja 1996. godine. Na svu sreću potpuno je bio na
liniji u vrijeme spomenutog intervjua u Velikoj dvorani naroda. „ Gotovo smo
vršnjaci, ali sam ja dvije godine stariji od vas“ , zahihoće predsjednik Jiang.
„Rekli su mi da ste lord.Koja je razlika između lorda i sira ?“ Nastave čavrljati
o svojim obiteljima.“
Izvadak iz F. Wheena, How Mumbo_Jumbo conquerd the world
www.severinomajkus.com
NAGLAVO DRUŠTVO
KOMENTAR
INOSLAV BEŠKER Socijaldemokracija je beskorisna bez naroda
Odmaknuvši se od naroda, svojih birača, socijaldemokrati su se prešli temeljito, ovaj put možda i definitivno
Bez narodne podrške ljevica postaje beskoristan klub - tvrdi Jacques Julliard, a preuzimaju autori i drugdje po Uniji, poput nepoderivoga Eugenija Scalfarija u rimskoj Repubblici. Julliard dokaz nalazi u španjolskim i francuskim socijalistima (koji su pod Gonzálezom odnosno Mitterrandom dominirali), britanskim laburistima, njemačkim socijaldemokratima.
Skrhani odlučnošću i bezobzirnošću Margarete Thatcher, koja je razorila pregovaračku moć sindikata, istinskog oslonca Laburističke stranke, prvi su britanski laburisti pod Blairom odabrali “treći put” ka centru i ka “direktnoj komunikaciji” s biračima, a ne s njihovim organizacijama na kakvoj-takvoj ljevici. Put prema centru je - u reaganomskim uvjetima - pokušao iSchroeder u Njemačkoj, asfaltirajući put prvo Kohlu, pa Angeli Merkel. Pokušao je to u Hrvatskoj Račan, izgubivši slijeva i ne dobivši na centru. Sada to isto čini u Italiji Renzi, naizgled s uspjehom, kojemu pridonosi ne njegova uvjerljivost, nego prestrojavanje na desnici na kojoj opada zavodnička snaga Silvija Berlusconija. Ako je povijesna paradigma i konstanta evropske ljevice baš socijaldemokracija, onda neka nam bude dopušteno podsjetiti da je ona sebi već dvaput sama kopala grob, na isti način.
Prvi put prije nešto više od stotinjak godina, prvo sljedeći nacionalističku paradigmu koja je gurnula Evropu u prvi svjetski rat (što je od nje odalečilo tada još pacifističke boljševike, gurnuvši ih kao sektašenju koje potiče ratobornost), a zatim se odmičući od izgladnjelih masa i maksimalizma peteespeovaca (koji se tada nisu tako zvali, ali ih je bilo, i te kako), što je otvorilo prostor da se nacionalizam unutar socijaldemokracije povampiri u masovni fašizam ( Mussolini), te da se omasovi boljševizam na populističkim krilima, što je tvorilo klizište u krvav staljinizam (koji je na isti način zgriješio trpajući, na VI. kongresu KI, socijaldemokraciju u i fašizam u istu vreću).
Drugi put pod efikasnom smrtnom prijetnjom iz Washingtona, realiziranom krozNixonov i Kissingerov krvavi udar u Čileu i smaknućem socijaldemokratskog predsjednika Allendea 1973. (jer je koalirao s komunistima), te kroz ubojstvo talijanskoga demokršćanskog prvaka Alda Mora 1978. (jer je koalirao s komunistima, također), budući da ideološki zaslijepljeni Washington nije bio spreman uočiti da su se evrokomunisti već bili socijaldemokratizirali, osobito nakon traumatske 1956.
Uslijedio je i liberistički val za koji se činilo da daje trajne rezultate i pouzdani rast, pa bi individualni probitak svakog građanina bio u krajnjoj liniji toliki da može zanemariti potrebu za mnogim elementima socijalne države, dakle i investicije u solidarnost - što je potkapalo teren pod svima koji su smatrali da socijaldemokracija u Evropi treba slijediti skandinavski model. Euforija reaganomike i thatcherizma, kao njezina evropskog pandana, puhala je u balon sve dok se nije raspuknuo u dosad najduljoj kapitalističkoj krizi, koja ne prestaje od 2008. U njoj socijaldemokrati nisu uspjeli naći odgovor, tim prije što su tražili samo kratkoročan, do sljedećih izbora.
Logika je stoga bila - i socijaldemokrata i socijaldemokratiziranih postkomunista - tražiti potporu u centru, loviti one glasače koji su ostali siročad bilo stanjenih liberalnih stranaka, bilo demokršćanskog etatizma, dakle loviti nevjerojatan liberalno-etatistički amalgam (Hrvatska je to dovela do karikaturalnih razmjera; tu, uostalom, socijaldemokratski premijer Milanović otvoreno kaže da slijedi liberalan, a ne socijaldemokratski model). Logika je također bila da je sigurnije stranke reorganizirati iz narodnih u monarhističke, s jednim centrom koji određuje liste a time i parlamentarne zastupnike, kako bi parlamentarna stranačka falanga bila monolitnija, homogenija, u okršajima snažnija. Ni to se nije pokazalo istinom: što se više insistiralo na centralnoj disciplini, to su stranke lakše pucale, disidenti su lakše otpadali, njihova sudbina nije zastrašila druge. Naprotiv, otvorio se motiv kasnoga rimskog carstva: tko ubije cara ima više prilike sam zavladati, makar u Galiji, makar u partiji, zapovijedati pri podjeli plijena.
Odmaknuvši se od naroda, svojih birača, u glupom uvjerenju da će on ionako glasati radije za njih nego za desnicu, socijaldemokrati su se prešli temeljito, baš kao i dvadesetih godina (sve do španjolskog rata i samoobrambenog refleksa pučkih fronti), ovaj put možda i definitivno, baš kao i liberalne stranke sredinom prošlog stoljeća.
Odustavši od reivindikacija prava i mogućnosti najslabijih slojeva - na kojima se mjere i prava i mogućnosti sviju - socijaldemokracija je prepustila ljevicu sektašima a narod demagozima, onima koji neosnovano obećavaju sve i odmah.
Tko je bio za centristički liberalni model, glasao je za original, ne za licemjernu kopiju. A tko je bio bliži ikakvoj ideji narodne volje, priključio se populističkim modelima koji su nicali kao gljive poslije kiše, s glasnom retorikom bilo nacionalnoga, bilo regionalnog tipa: Bossi u Italiji, pokojni Heider u Austriji, Le Penu Francuskoj i Orban u Madžarskoj samo su najeklatantniji. S Putinovomrenesansom interesnih sfera, hladnog rata i teritorijalnih sporova pada u vodu floskula o kraju ideologije. Razdor ljevice i desnice opstaje i razvidan je na orijentaciji za ravnopravnost ili neravnopravnost pojedinaca (bez obzira, dakle, na skupne pripadnosti), na orijentaciji za uključivanje ili isključivanje “drugoga” (pripadnika ikakve manjine, imigranta itd.). I dalje vrijedi Bobbiov aksiom “da je ljevičar onaj koji smatra da ljudi imaju više zajedničkoga što ih spaja od onoga što ih razdvaja, dok desničar smatra da je važnije ono što ih razlikuje od onoga što ih objedinjuje”.
***************************************************************************************
Komenta ovog bloga
***************************************************************************************
Komenta ovog bloga
Rekla-kazala, na kojoj se zasniva sva besramna hrvatska
povijest, karikirana , distorsirana, revidirana i satkana od naj nižih laži tog
hrvatskog sve općeg gusarskog pohoda na sve što se dalo opljačkati u toku te
besramne povijesti koju je inaugurirao Tudžman : " Hrvati- obogatite
se!"
Inoslav Bešker, po
vlastitom,uvjerenju, jedna je od rijetkih hrvatskih luči koja rasvjetlava tu
povijesnu nakaradnost, kojoj su jednako
začimali temelji Prve i Druge Jugoslavije. Šaćica tadašnjih marksista nestala
je u živom blatu Sibira, na što se osobno pobrinuo jedan budući uzvikani
maršal,koji je provodio svoje 4 ležerne godine između dva svjetska rata u
luksuznim hotelima Staljinove Rusije, dok je
jedina preostala intelektualna vertikala u osobi Krleže ljudski podlegla
svestranim materijalnim darivanjima koja su obezbjeđivala njegov fizički
opstanak iz Beograda i Brijuna, i kojima je napokon i mentalno podlegao 1956. prilikom
ljubljanskog kongresa jugoslavenskih književnika.
Po vlastitom uvjerenju Gospodin Bešker je osoba koja još jedina
na ovim prostorima mučno održava svoju glavu plivajući u toj našoj sveopćoj
baruštini između socijaldemokratske reforme i revolucionarnog znanstvenog
marksizma. Tom ga prilikom pozivljem na međusobnu nadopunu povijesnih rupa
pomoću sačuvanih unikatnih djela koja su slučajno zalutala u jedno izolirano istarsko
selo, i dodatnim rasvjetljenjem jedne zastrašujući
revidirane suvremene povijesti, kojom se pokušavaju sjediniti dva suprotna
elementa u jednu leguru, interesi Kapitala i Rada
www.severinomajkus.com
srijeda, 15. travnja 2015.
DRUŠTVO IZUMRLOG ČOVJEKA
OPREZ, POTRESNI PRIZORI
POLICIJA ODVELA VLASNIKA U UMOBOLNICU I OSTAVILA PSE DA UMRU! Tko je kriv za stravičan pomor životinja?
'A da je u kući bila nepokretna starica? Policija ni tada ne bi znala, pa bi žena umrla u mukama...'
METKOVIĆ - Šest uginulih posavskih goniča pronađeno je jučer popodne u blizini sela Glušci, nedaleko od Metkovića. Vlasnika pasa T.V. prije mjesec i pol dana policija je odvela na psihijatrijsko liječenje. Iza njega su ostali psi o kojima, barem tako tvrde institucije, nitko ništa nije znao. Šest nesretnih pasa uginulo je u najtežim mukama - mjesec i pol dana umirali su od gladi i žeđi, zaboravljeni od svih. Aktivisti za prava životinja koji su ih pronašli kažu da ih je šokirao prizor kojeg su zatekli.
Nisu znali, tvrde, da vlasnik posjeduje tu kuću, kao što nisu ni znali da ima pse. Neslužbeno doznajemo kako je na psihijatriju odveden s mjesta gdje je zatečen, a to nije bilo u Glušcima. Službeno prebivalište mu je u Metkoviću. Nikome nije rekao za pse, tvrde u policiji.- Procjenili smo da su psi stari oko godine dana. Svaki od njih imao je svoju kućicu i očito je da se vlasnik zaista dobro brinuo o njima. Da smo barem znali prije... Čim sam saznala da su tamo psi, odmah sam s prijateljima sjela u automobil i odvezla se. Prizor kojeg smo zatekli neću zaboraviti dok sam živa. Da smo barem znali da se tamo nalaze, barem bismo ih došli svakoga dana nahraniti i prošetati. Brinuli bismo se o njima dok se vlasnik ne vrati - kaže potresena Saša Žderić, koja je preko prijatelja doznala da su psi ostavljeni sami i koja ih je pronašla. Iako prst krivice aktivisti upiru u policiju, oni tvrde da nisu krivi.
- Policija nije znala za životinje. Vlasnik je prijavljen da živi na drugom mjestu, a ovo je kuća izolirana izvan sela. Da smo imali ikakvih saznanja, nešto bi poduzeli - tvrdiMarija Gjenero, glasnogovornica dubrovačko-neretvanske policije.
No, aktivisti tvrde kako nije istina da nitko nije znao za pse. Ispred kuće se nalazi kanta za smeće, koju su metkovski komunalci ispraznili. Morali su čuti lavež pasa, no nisu reagirali. Uostalom, tvrde, kako je moguće da nijedna institucija nije došla u prostor u kojem je živio T.V.?
******************************************************************************************
Tko je kriv za vezane izginule pse?
Jeli policija koja je odvela njihovog hranitelja u umobolnicu?
Neko susjedstvo koje nije marilo.
Neka društvena ustanova.
Ma nitko, brate , nije od njih kriv.
Svi su oni samo normalna ljudska bića!
Ni dobri Papa, niti djevica iz Međugorija nisu mogli stići na vrijeme.
Kriv je čovjek koji ih je do tada hranijo jer je bio normalan.
Ni dobri Papa, niti djevica iz Međugorija nisu mogli stići na vrijeme.
Kriv je čovjek koji ih je do tada hranijo jer je bio normalan.
Svi ostali su bili ludi.
Po ničemu nisu predstavljali nekakvu društvenu opasnost....
www.severinomajkus.com
GUNTER GRASS
JEDAN OD NAJVEĆIH
MILJENKO JERGOVIĆ O GRASSU Pisac njemačke savjesti posljednji put diže čašu: Nazdravlje vam 3. svjetski rat!
Kada bi se birao najveći Nijemac nakon 1945, Willy Brandt bi bio moralna, Konrad Adenauer nacionalna, Helmut Kohl ujedinjujuća figura, ali najveći je Grass
Posljednji put u europsku je zbilju intervenirao prije manje od dva mjeseca, kada je za Neue Westfälische izjavio da mu se čini kako je Treći svjetski rat već počeo. Ali to je neka drukčija, sasvim nova i nama još uvijek do kraja nerazumljiva vrsta rata, koja se samo jednim dijelom vodi na bojištima Ukrajine i Sirije, a onim drugim, nevidljivim dijelom, vodi se u virtualnom prostoru, na internetu, u kompjutorskom svemiru. Rekao je kako ne vjeruje da će se sporazum iz Minska održati, rat u Ukrajini će se nastaviti, jer ni jedna ni druga strana nemaju potpune kontrole nad svojim trupama. Ili je ne žele imati, upravo da bi rat bio nastavljen.
Prije dvadeset i pet godina, dok je Njemačka zapadala u euforiju svoga budućeg ujedinjenja, a Europa je živjela u svojevrsnoj idili, jer je Hladni rat s dolaskom Mihaila Gorbačova bio završen, komunizam se, kao svjetski proces, našao u fazi zapravo neočekivanog odumiranja, najavljivao se raspad Sovjetskog Saveza. Previše vijesti u istome trenutku, u jednom vrlo kratkom odsječku vremena, nikada nisu donijele ništa dobro, ali Europljanima to nije imao tko reći. Nijemcima jest: usred najvećega oduševljenja pred očekivanom prilikom da braća u jeziku jedni drugima potrče u zagrljaj,Günter Grass usprotivio se žestokom, gotovo zastrašujućom usporedbom: moguće ujedinjenje Njemačke podsjetilo ga je na Hitlerov anschluss Austrije. Jer neće se zapad ujedinjavati s istokom, kako se to nama predstavlja, nego će Savezna Republika Njemačka pripojiti Njemačku Demokratsku Republiku, a to je opasno i zbog njemačke prošlosti i zbog budućnosti.
Strah od jedinstva
Bio je to udarac koji su Nijemci izdržali na nogama. Iako je Grass ljevičar, socijaldemokrat, angažirani opozicijski intelektualac, a na vlasti je crno-žuta koalicija, pod kancelarskom palicom Helmuta Kohla, nisu Grassa diskvalificirali primitivnom metodom stranačke stigmatizacije, niti su mu poručivali da je loš Nijemac. Jer kakva bi to bila Njemačka u kojoj bi Günter Grass bio loš Nijemac? To se nitko nije usuđivao ni zamisliti.
Njegova gromka tirada protiv ujedinjenja nije uvažena. Nije on u toj stvari stekao baš mnogo istomišljenika. Pred piscem Njemačka je progutala knedlu i ujedinila se. Godinama kasnije Grass bi javnosti znao staviti do znanja kako, možda, i nije bio u pravu, i kako se sve odvilo na malo drukčiji način od onoga kojeg se plašio. Nikome nije na um padalo da mu bilo šta naknadno prigovara. Pogotovo što, doista, nije bilo ujedinjenja, nego je to bio demokratski (kapitalistički, konzumeristički) anschluss, i što su Nijemci s istoka, doista, tom okolnošću bili i ostali isfrustrirani. Ono što je imaginirao Günter Grass, nije mogla imaginirati cjelokupna njemačka politička elita. Zato su političarima i političkim aktivistima važni veliki beletristi: zbog imaginacije.
No, je li Grass, doista, griješio kada je upozoravao na posljedice njemačkog ujedinjenja? Ni na to pitanje ne treba davati olake odgovore, pogotovo zato što ni nakon četvrt stoljeća proces nije dovršen. Možda nešto tek započinje...
Günter Grass bio je veliki Europljanin. Kao i većina velikih pisaca zamaštane ujedinjene Europe, rođen je na granici. Kao i Czeslaw Milosz, Danilo Kiš, Adam Zagajewski, Elias Canetti, koji su se rađali i odrastali u gradovima koje više nisu mogli posjetiti, unutar identiteta koji nisu bili jednostavni ni jednoznačni. Europska ideja je ideja s granice. U njenom centru, u unutrašnjosti Europe su banke i bankari, a oni fatalno nemaju pojma o tome što Europa jest. U centru Europe su nacionalisti, ljudi prostih i prostačkih identiteta, oni će Europu uništiti.
Kašub i Nijemac
Grass je rođen u Gdanjsku, u slobodnome gradu Danzigu, u obitelji njemačkog protestanta i katolkinje poljskoga porijekla. Ali njegova majka nije bila Poljakinja, nego je pripadala narodu Kašuba, staroga slavenskog plemena, koje je naseljavalo graničnu njemačko-poljsku pokrajinu Pomeraniju. Ni u predratnoj Njemačkoj, ni u poslijeratnoj Narodnoj Republici Poljskoj Kašubi nisu prihvaćani kao zasebni narod. Nakon 1945. su raseljavani i protjerivani, ne bi li ih se razrijedilo i raščinilo do potpune asimilacije. Grass je govorio kašubski jezik, i bio je odgojen u katoličkom duhu, premda je zarana postao ateist (katolički ateist). Bio je sentimentalan prema Poljacima, osjećao im se dužnim, a svoje je nijemstvo definirao na vrlo kompliciran i kompleksan način. (No, srećom, Njemačka je dovoljno široka da nikome nije na um palo da mu kaže kako on po nacionalističkim mjerilima uopće nije Nijemac, i neka se onda vrati tamo odakle je i došao, ako već osjeća da pripada tom svijetu. A, doista, osjećao je da pripada i tamo...)
Dva samo naizgled suprotna stava i uvjerenja Grass je svojim fikcionalnim i nefikcionalnim tekstovima pokušavao usaditi Nijemcima. Najprije ih je uvjeravao da moraju biti odgovorni i da se moraju sramiti zbog onoga što su činili, ili što je činjeno u njihovo ime, za vrijeme Drugoga svjetskog rata i Hitlerove vladavine. Potom ih je, devedesetih i dvijetisućitih, uvjeravao da imaju pravo na svoja sjećanja, da se moraju sjećati i da i oni imaju pravo na svoje patnje iz Drugoga svjetskog rata. U nekoj drugoj zemlji, ili u nekim drukčijim okolnostima, prva bi stvar uzrujala domoljube i nacionaliste, a druga bi izbezumljivala nemaštovite lijeve dogmate. Grass bi uzburkao duhove, naljutio ili razočarao dojučerašnje istomišljenike, ali nikome nikad nije na um palo da mu ospori nijemstvo i pripadnost ljevici. Bio je mjera njemačkog kritičkog mišljenja, čuvar njemačke savjesti i socijaldemokrat na jedan vrlo tradicionalan način.
Ja esesovac
Da je to želio, mogao je umrijeti sa svojom mračnom tajnom: od sredine veljače do 20. travnja 1945. pripadao je Desetoj tenkovskoj SS diviziji Frundsberg. Kada je u kolovozu 2006. objavio istinu o tome, najprije u intervjuu za Frankfurter Allgemeine Zeitung, a nekoliko tjedana kasnije, opširno, i u autobiografiji “Dok ljuštim luk”, Grass je izazvao vjerojatno i najveći skandal u svome životu. O licemjernom snebivanju i o falangama razočaranih ljevičara i grasoljubaca, i o svoj toj književnoj i žurnalističkoj nesorti koja uživa u svojim razočaranjima i u otkriću da su svi, pa i najveći, tako i sam Günter Grass, zapravo iste ništarije, samo je pitanje kako tko svoje opačine skriva, moglo bi se, i trebalo bi se pisati nadugo i naširoko. Iako, ono najvažnije može se izreći u jednoj rečenici: nije Grass bio razotkriven od drugih, nego se razotkrio sam. Ozbiljni razlozi za razočaranje postojali bi da slučajno nije to učinio, ali ne zato što bi prikrio nešto što, tobož, zatamnjuje njegov moralni lik, ili relativizira desetljeća njegova, uostalom vrlo dosljedna antifašističkog djelovanja, nego bi nas Grass razočarao time što je kao pisac izbjegao tako grandioznu temu. Smisao književnosti, onakav kakvim ga je Grass zastupao, a kakvim ga bezrezervno doživljava i ovaj njegov čitatelj, pisanje je o najosjetljivijim, najbolnijim i najsramnijim intimnim i društvenim temama.
Pouka Grassove intervencije iz ljeta 2006. u tom je smislu dvostruka: osim što je razotkrio nešto što s građanske strane gledišta ne bi bilo pristojno zatajiti (iako bi, ponavljamo, ta nepristojnost ostala zauvijek nepoznata, tako da i ne bi mogla biti doživljena kao nepristojnost), pokazao se do kraja piscem, jer si nije dopustio da iz građanskog konformizma ne iskoristi tako važnu i tako osobnu temu.
Želim se nadati
Prigovor da je svoje priznanje prekasno iznio naročito je budalast, jer ni četrdesetih, ni pedesetih, pa ni šezdesetih godina nikome u Njemačkoj ne bi ništa značilo da je Grass priznao da je bio tenkist u SS diviziji. On je, više nego ijedan drugi pojedinac, stvarao kulturu zajednice u kojoj će takva razotkrivanja imati svoju moralnu težinu.
U srijedu 4. travnja 2012. brojne su svjetske novine u nizu prijevoda i prepjeva objavile pjesmu Güntera Grassa “Ono što se mora reći” (na hrvatskom je, u zajedničkom prijevodu Anne-Kathrin Godec i ovoga čitatelja, objavljena u časopisu ajfelov most, na www.jergovic.com, odakle su je i drugi preuzimali, ili je naprosto krali...). U toj je pjesmi Grass izravno progovorio o njemačkom opterećenju da se kritički progovori o izraelskoj politici. Zašto se svaka primjedba militantnoj i ratobornoj politici izraelske države proglašava antisemitizmom?
“...Zašto sam dosad šutio?
Zato što sam mislio da mi moje podrijetlo
označeno nepopravljivom sramotom,
ne dozvoljava da zahtijevam izricanje
činjenica kao jedine moguće istine
prema zemlji Izraelu, s kojom sam povezan
i s kojom i dalje povezan želim biti.
Zašto ovo govorim tek sada,
ovako star, posljednjom svojom tintom:
Atomska sila Izrael ugrožava
ionako krhki svjetski mir?
I mora se reći,
jer sutra je možda već prekasno;
pogotovo za nas koji - opterećeni ionako što smo Nijemci -
možemo postati isporučitelji zločina,
koji je predvidljiv, zbog kojeg se naše saučesništvo
ne može prebrisati uobičajenim opravdanjima.
I priznajem: ne šutim više,
sit sam licemjerstva Zapada;
i želim se nadati..."
Grass se tada pobunio protiv dvije stvari: protiv izvoza njemačkog oružja i nuklearne tehnologije Izraelu, te protiv najavljivanoga, takozvanog preventivnog napada na Iran. Nakon ovoga u Izraelu je proglašen za neželjenu osobu, o njemu se počelo govoriti kao o antisemitu, a pojedini su esteti i književni kritičari požurili da demontiraju pakleni stroj tako što će Grassovu pjesmu proglasiti smušenom i literarno bezvrijednom. Iako su ga reakcije iz Izraela potresle i sorile svojim jednoglasjem i neprihvaćanjem da se o Izraelu govori kao o bilo kojoj drugoj zemlji, pa i Iranu, Grass nije odustao. Nije ga bilo briga, jer je njegov svijet bio veći i širi od drugih svjetova.
Europa, zemlja manjina
Svaki čitatelj ima one svoje pisce čijim se knjigama nije samo divio, nego su ga te knjige odgajale, vodile kroz život, a ponekad i tješile. Günter Grass bio je, i ostaje, upravo takav pisac onome koji ovo o njemu piše. Grassove su u njemu i slatke zablude o Europi kao kulturnom i civilizacijskom okviru, o Europi kao o duhu koji će povesti računa o najslabijima, i zaštititi one koji su najmalobrojniji, i koji su sami zato što su pojedinci. Grassov je, napokon, i taj veličanstveni, neodrasli Oskar Matzerath, u ludnici, u poslijeratnom Danzigu, ili bilo kojem drugom gradu, koji je odbio odrasti, i to mu je uspjelo. S njime sam trideset i pet dugih godina, nakon što sam prvi put gledao Schlöndorffov film, nakon čega sam, zatravljen, krenuo da čitam knjigu, i pročitao sam je lako, iako nisam bio navršio ni četrnaestu, jer je “Limeni doboš” dječja knjiga o fašizmu, knjiga djetinjstva Europe, koja je u međuvremenu, nažalost, nakrivo odrasla.
Günter Grass umro je jutros, na dan kada ovo pišem, 13. travnja, u ponedjeljak, dvadeset i četiri sata nakon uskrsnuća Kristova, po julijanskome kalendaru. Čovjek iz starih kalendara, koji je pripadao drevnim, iščezlim narodima, i govorio njihovim nestalim jezicima, rođen u gradu na granici svih europskih granica, fizički radnik i iznimno darovit grafičar, posljednji Kašub i posljednji socijaldemokrat u Europi, pisac koji je opisao gol Jürgena Sparwassera zabijen na Volksparkstadionu u Hamburgu, u sedamdeset sedmoj minuti utakmice, 22. lipnja 1974..
*******************************************************************************************
*******************************************************************************************
KOMENTAR OVOG BLOGA
Jergović je svakako naša vodećia kjiževna i misaona vertikala.
No, da bi se Guntera Grassa ubrajalo među največe misaone i moralne vertikale, dok danas leži na svome odru kao uvjereni socijaldemokrata, to se naprosto kosi sa Grassom i Jegovićem životnim stvaralaštvom.
Ako je sociajdemokracija glavni uzrok i posljedica svih 20. stoljetnih zala, (a ona nedvojbeno to jeste, po svim zdravo razumskim načelima na kojima je, navodno, zasnovana naša suvremena povijest ).
Samog Grassa se više ne može u to uvjeriti, dok naš mladi Jergpvić, srećom, ima pred sobom još dosta vremena, Tolstojevim riječnikom: da poradi na vlastitom Uskrsnuću.
www.severinomajkus.com
ponedjeljak, 13. travnja 2015.
LA GRECIA-IL PIU' GRANDE "SUCCESSO" DELL'EURO
In Grecia è un disastro sociale. 3 milioni di persone sono senza assicurazione sanitaria, 600.000 bambini vivono al di sotto della soglia di povertà e più della metà di loro non può soddisfare le necessità nutrizionali quotidiane di base, il 90% delle famiglie nei quartieri più poveri deve affidarsi alla banca del cibo e alle mense dei poveri per la sopravvivenza, la disoccupazione si avvicina al 30% e quella giovanile al 60%. Non sono numeri, sono persone. Per mostrare i loro volti e raccontare le loro storie Constantin Xekalos, scrittore e documentarista originario di Creta e residente a Firenze, ha deciso di fare un documentario: "La Grecia, il più grande successo dell’Euro". Nel Passaparola di oggi racconta il suo documentario e le sofferenze dei greci che ha incontrato nella sua personale esperienza. Oggi tutto questo succede in Grecia, domani in Italia?
"Buongiorno a tutti, sono Constantin Xekalos, sono nato a Creta tanti anni fa, vivo a Firenze e vi spiego perché ho creato questo documento che gira sulla rete “La Grecia, il più grande successo dell’Euro” preso dall’affermazione di Monti quando era Primo Ministro.
La mia decisione è stata scatenata da una famiglia albanese che in grave difficoltà andava a novembre a raccogliere le olive a Creta, con due bambini piccolissimi, con molte difficoltà economiche. Vedendo che l’informazione, i media ufficiali non dicevano mai quello che dovevano dire, mi son detto: "fai qualcosa con gli amici tuoi per riportare la realtà di quello che l’Europa sta facendo". Ho condiviso con alcuni amici questa mia idea, piano, piano ci siamo formati un gruppetto di 5 persone, poi si è aggiunta un’altra sesta e lo abbiamo realizzato.
La mia decisione è stata scatenata da una famiglia albanese che in grave difficoltà andava a novembre a raccogliere le olive a Creta, con due bambini piccolissimi, con molte difficoltà economiche. Vedendo che l’informazione, i media ufficiali non dicevano mai quello che dovevano dire, mi son detto: "fai qualcosa con gli amici tuoi per riportare la realtà di quello che l’Europa sta facendo". Ho condiviso con alcuni amici questa mia idea, piano, piano ci siamo formati un gruppetto di 5 persone, poi si è aggiunta un’altra sesta e lo abbiamo realizzato.
La tragedia della sanità in Grecia
Quando si è realizzato questo documento si parlava di 1/3 della popolazione greca (più di 3 milioni di persone) senza alcuna assicurazione sanitaria. Nel frattempo sono aumentati. Sono abbandonati. Se vai in un ospedale ovviamente pubblico loro ti cureranno, ti accettano se è un'urgenza. Ma se vieni ricoverato dopo devi pagare. Se non sei in grado di affrontare la spesa, mandano il conto all’Agenzia delle entrate e intervengono loro. Se non hai i soldi, cominciano con i pignoramenti, anche della casa, anche della prima casa! E' un crimine sociale non si può accettare. Per uno Stato che vuole definire democratico, progredito che appartiene al mondo occidentale sono cose inconcepibili, assurde, inaccettabili. E' un crimine sociale, non possiamo accettarlo! Se sto male la democrazia garantisce le cure di cui ho bisogno, altrimenti si chiama in un’altra maniera. Quando un bambino non ha la garanzia di nutrirsi, un bambino che non ha mai colpe di niente e le persone anziane che non sono più in grado di badare a loro stessi non è più democrazia. I greci i più vecchi, mi raccontano che quando c'erano i tedeschi durante l’occupazione della Seconda Guerra mondiale si viveva come oggi.
Quando si è realizzato questo documento si parlava di 1/3 della popolazione greca (più di 3 milioni di persone) senza alcuna assicurazione sanitaria. Nel frattempo sono aumentati. Sono abbandonati. Se vai in un ospedale ovviamente pubblico loro ti cureranno, ti accettano se è un'urgenza. Ma se vieni ricoverato dopo devi pagare. Se non sei in grado di affrontare la spesa, mandano il conto all’Agenzia delle entrate e intervengono loro. Se non hai i soldi, cominciano con i pignoramenti, anche della casa, anche della prima casa! E' un crimine sociale non si può accettare. Per uno Stato che vuole definire democratico, progredito che appartiene al mondo occidentale sono cose inconcepibili, assurde, inaccettabili. E' un crimine sociale, non possiamo accettarlo! Se sto male la democrazia garantisce le cure di cui ho bisogno, altrimenti si chiama in un’altra maniera. Quando un bambino non ha la garanzia di nutrirsi, un bambino che non ha mai colpe di niente e le persone anziane che non sono più in grado di badare a loro stessi non è più democrazia. I greci i più vecchi, mi raccontano che quando c'erano i tedeschi durante l’occupazione della Seconda Guerra mondiale si viveva come oggi.
La solidarietà greca
Un anno e mezzo fa circa ho conosciuto un'organizzazione, la Metropolitan Community Clinic, che era venuta a Firenze per raccogliere medicinali che noi ormai non usiamo per vari motivi. Li ho conosciuti, abbiamo fatto questa iniziativa, hanno cominciato a raccoglierle, poi non li ho mai persi di contatto. Ci hanno raccontato quello che fanno, praticamente tutte le persone che non hanno la possibilità di essere curate, vanno in questo ambulatorio sociale che è vicino al vecchio aereoporto di Atene e li aiutano gratuitamente. Raccolgono medicine, viveri per bambini e tutto quello che riescono per le persone che hanno gravi malattie anche terminali e gratuitamente li curano. E' una grandissima cosa molto bella dal punto di vista umano, ma uno Stato dovrebbe vergognarsi di permetteew queste cose in quanto il dovere di chi governa è garantire quel servizio ai suoi cittadini.
Un anno e mezzo fa circa ho conosciuto un'organizzazione, la Metropolitan Community Clinic, che era venuta a Firenze per raccogliere medicinali che noi ormai non usiamo per vari motivi. Li ho conosciuti, abbiamo fatto questa iniziativa, hanno cominciato a raccoglierle, poi non li ho mai persi di contatto. Ci hanno raccontato quello che fanno, praticamente tutte le persone che non hanno la possibilità di essere curate, vanno in questo ambulatorio sociale che è vicino al vecchio aereoporto di Atene e li aiutano gratuitamente. Raccolgono medicine, viveri per bambini e tutto quello che riescono per le persone che hanno gravi malattie anche terminali e gratuitamente li curano. E' una grandissima cosa molto bella dal punto di vista umano, ma uno Stato dovrebbe vergognarsi di permetteew queste cose in quanto il dovere di chi governa è garantire quel servizio ai suoi cittadini.
I greci che muoiono di fame
Il 90% delle famiglie greche nei quartieri più poveri deve affidarsi alla banca del cibo e alle mense dei poveri per la sopravvivenza. Sono purtroppo tantissimi, abbiamo girato tanti rioni di Atene e in ogni rione c’è una piazza dove persone di buona volontà, persone che amano il prossimo che hanno il senso della comunità veramente, si danno da fare con l’aiuto anche della Chiesa per dare il pasto a chi non è in grado di garantirsi un piatto. Ogni rione ha la sua piazza. Ho visto bambini che svengono perché non hanno da mangiare, che si vergognano pure a dirlo. Non si possono accettare queste cose. I bambini che non possono nutrirsi è un crimine. Lo urlerò fino a scoppiare, mi devono denunciare: è un crimine che un bambino non possa nutrirsi!
Il 90% delle famiglie greche nei quartieri più poveri deve affidarsi alla banca del cibo e alle mense dei poveri per la sopravvivenza. Sono purtroppo tantissimi, abbiamo girato tanti rioni di Atene e in ogni rione c’è una piazza dove persone di buona volontà, persone che amano il prossimo che hanno il senso della comunità veramente, si danno da fare con l’aiuto anche della Chiesa per dare il pasto a chi non è in grado di garantirsi un piatto. Ogni rione ha la sua piazza. Ho visto bambini che svengono perché non hanno da mangiare, che si vergognano pure a dirlo. Non si possono accettare queste cose. I bambini che non possono nutrirsi è un crimine. Lo urlerò fino a scoppiare, mi devono denunciare: è un crimine che un bambino non possa nutrirsi!
La scomparsa della classe media greca
Bravissime persone si sono trovate da un giorno all’altro senza lavoro, non per colpa loro, non per volontà loro, non fannulloni come spesso vogliono far credere. Vorrebbero lavorare, ma ormai non c’è più niente. Il tessuto sociale non c’è più,la classe media non c’è più, non esiste più praticamente. Si stanno formando un’oligarchia di ricchissimi sempre più ristretta e una pluralità del resto del paese sempre più poveri. Povertà vera! In questo momento parlo dei dati di ora, di un mese fa, una persona che ha la fortuna a trovare un lavoro, deve accettare 300 Euro al mese. E considerate che Atene è carissima come prezzi, è più cara di Firenze, vivo a Firenze, faccio il confronto, sono rimasto esterrefatto, come fa questa gente a vivere? Non può vivere correttamente, la dignità non c’è più, conseguentemente non sei neanche libero: ti stanno mangiando l’animo oltre che il corpo!
Bravissime persone si sono trovate da un giorno all’altro senza lavoro, non per colpa loro, non per volontà loro, non fannulloni come spesso vogliono far credere. Vorrebbero lavorare, ma ormai non c’è più niente. Il tessuto sociale non c’è più,la classe media non c’è più, non esiste più praticamente. Si stanno formando un’oligarchia di ricchissimi sempre più ristretta e una pluralità del resto del paese sempre più poveri. Povertà vera! In questo momento parlo dei dati di ora, di un mese fa, una persona che ha la fortuna a trovare un lavoro, deve accettare 300 Euro al mese. E considerate che Atene è carissima come prezzi, è più cara di Firenze, vivo a Firenze, faccio il confronto, sono rimasto esterrefatto, come fa questa gente a vivere? Non può vivere correttamente, la dignità non c’è più, conseguentemente non sei neanche libero: ti stanno mangiando l’animo oltre che il corpo!
Più del 50% dei giovani disoccupati
La disoccupazione giovanile è tra il 50 e il 60%. Si arrangiano come possono i giovani, accettano situazioni di ogni tipo, cose non corrette, non giuste perché la necessità ti obbliga di accettare cose che non dovrebbero essere neanche proposte. Ho visto offerte di lavoro da 100 Euro al mese. Questo sta avvenendo anche in Italia,
La disoccupazione giovanile è tra il 50 e il 60%. Si arrangiano come possono i giovani, accettano situazioni di ogni tipo, cose non corrette, non giuste perché la necessità ti obbliga di accettare cose che non dovrebbero essere neanche proposte. Ho visto offerte di lavoro da 100 Euro al mese. Questo sta avvenendo anche in Italia,
Dopo Tsipras c'è Alba Dorata
Un po’ di consensi Alba d'oro è inevitabile che li avrà, ma non credo che saranno tanti quanti ne servono per arrivare al potere, perlomeno me lo auguro. Loro sono bravi a sfruttare le situazioni in maniera strumentale per il loro tornaconto. Non sono quello che dicono. Sono dei furbi che vogliono arrivare al potereper sistemare le loro faccende. Il mio auspicio è di non arrivare a quel punto lì. Mi auguro che Tsipras trovi il coraggio di fare quello che ha promesso, me lo auguro.
Un po’ di consensi Alba d'oro è inevitabile che li avrà, ma non credo che saranno tanti quanti ne servono per arrivare al potere, perlomeno me lo auguro. Loro sono bravi a sfruttare le situazioni in maniera strumentale per il loro tornaconto. Non sono quello che dicono. Sono dei furbi che vogliono arrivare al potereper sistemare le loro faccende. Il mio auspicio è di non arrivare a quel punto lì. Mi auguro che Tsipras trovi il coraggio di fare quello che ha promesso, me lo auguro.
La Grecia deve uscire dall'euro
Sarà un giorno di festa perché la Grecia per uscire da questo pantano in cui si trova ha l’assoluta necessità di uscire dall’Euro, il problema è proprio l’Euro. Questa è una cosa che non è facile neanche da spiegare perché la maggior parte delle persone non segue in maniera sistematica, metodologicamente valida cosa sono questi meccanismi dal punto di vista economico. L’Euro è il problema.
Concludo ringraziando con tutto il cuore Simone Curini, che per primo ha abbracciato con entusiasmo la mia idea, Mario Piccolino, Francesca Cangiotti, Matteo Nigro, Annie Daverio, Panagiotis Grigoriou, Alberto Bagnai, Vladimiro Giacché e tutti coloro che hanno contribuito alla realizzazione di questo documentario." Costantin Xekalos
******************************************************************************************
Commento
Mentre don quijote reformista galoppa verso mulini vento- si sente ne meno un Grido sulla causa suffragio umano!
www.severinomajkus.com
Sarà un giorno di festa perché la Grecia per uscire da questo pantano in cui si trova ha l’assoluta necessità di uscire dall’Euro, il problema è proprio l’Euro. Questa è una cosa che non è facile neanche da spiegare perché la maggior parte delle persone non segue in maniera sistematica, metodologicamente valida cosa sono questi meccanismi dal punto di vista economico. L’Euro è il problema.
Concludo ringraziando con tutto il cuore Simone Curini, che per primo ha abbracciato con entusiasmo la mia idea, Mario Piccolino, Francesca Cangiotti, Matteo Nigro, Annie Daverio, Panagiotis Grigoriou, Alberto Bagnai, Vladimiro Giacché e tutti coloro che hanno contribuito alla realizzazione di questo documentario." Costantin Xekalos
******************************************************************************************
Commento
Mentre don quijote reformista galoppa verso mulini vento- si sente ne meno un Grido sulla causa suffragio umano!
www.severinomajkus.com
nedjelja, 12. travnja 2015.
THE (LENINIST) CORRUPTION OF MARXISM
 |
********************************************* Pity, this exeptional work by Arnold Petersen it wrongly starting from it's Title. Belive today's history should change it:, as it was Lenin to corrupt Marxism by his deviations from revolution to reforms. Its consequenses leads the whole humanity in today's greatest tragedy in whole history. The Capitalism was the only one to profite so far from it- by reversing on the shoulders of international working classes the main suffrages, while Russian peasantry did pay by dozens of milions by their own lives. www.severinomajkus.com/blog |
SOCIALIST LABOR PARTY OF AMERICA
**********************************************************
SOMES OF IT'S HISTORICAL LITERARY UNICATES AVAILABLE AT
www.severinomajkus.com
All information : sevmajkus@inet,hr
subota, 11. travnja 2015.
HOW MUMBO - JUMBO CONQUERED THE WORLD, Francis Wheen
 |
****************************************************************************** |
Nakon trećeg čitanja: How Mumbo- Jumbo Conquered the World,Fracis
Wheena, zavladao je snažan poriv, kako to reče
jednom drugom prilikom Richard Dawkins: „Da istrčim na ulicu, i da to podijelim bilo s kime“, tko svraća
povremeno ili redovno na ovu Web stranicu:
-
Trebalo bi hitno potražiti širom Globusa neko puno
snažnijeg ljudskog Diva koji će se suprostaviti toj paklenoj anti humanoj Aždaj, i koje će biti u
stanju da se njime suoči, da ga raskomada u naj sitnije fizičke djeliće, te da njegove višestruke žalce – klasne, ideološke, vjerske, nacionalne,
rasne, moralne, etičke, i sve druge njene razorne kvrge - snažnim zamahom odjednom zasječe, i strpa u
neku visoko kaloričnu peć, gdje će temeljito sagorjeti za sva vremena.
-
Jedan moguće novi procvat čovječanstva – tek bi tada i
tako bio u stanju da se iznova regenerira u novi oblik jednog besklasno-
surađujućeg društva.
-
Nakon što je taj klasni poganin posve skrenuo
evolutivno ljudsko biće sa njegovog puta prema budućem čovjeku opće međusobne
suradnje, i pretvorio ga u objekt za vlastitu uporabu, još samo kao da
predstoji ona sumanuta nakana da ga preradi i u totalnu kulturološku nulu- u
pokorno i bespomoćno živinče.
Uzet sa klasnog stanovišta -za vjerovati da će to vanredno dijelo poslužiti mnogim dolazečim generacijama za ugled u jednu od najružnijih povijesnih era 20 stoljetnog čovječnstva u njegovom cjelokupnom razvoju..
www.severinomajkus.com/blog
četvrtak, 9. travnja 2015.
ČOVJEK KAO OBJEKT ZA VIŠENAMJENSKU UPORABU
Hamnei: Saudijski zračni udari na Jemen
| Objavljeno: 09.04.2015 | 15:28 | Zadnja izmjena: 09.04.2015 | 15:28 | 0 komentara |
Iranski vrhovni vjerski vođa ajatolah Ali Hamnei nazvao je u četvrtak genocidom zračne udare koje pod vodstvom Saudijske Arabije predvodi međunarodna koalicija protiv Hutija, šijitskih pobunjenika u Jemenu.
"Agresija Saudijske Arabije protiv Jemena i njegova nedužnog naroda pogreška je", rekao je Hamnei u televizijskom govoru i dodao "To je zločin i genocid koji se mogu suditi na međunarodnim sudovima".
Saudijska Arabija iz te operacije neće izaći kao pobjednica, rekao je Hamnei.
****************************************************************************************************
www.severinomajkus.com/blog
"Agresija Saudijske Arabije protiv Jemena i njegova nedužnog naroda pogreška je", rekao je Hamnei u televizijskom govoru i dodao "To je zločin i genocid koji se mogu suditi na međunarodnim sudovima".
Saudijska Arabija iz te operacije neće izaći kao pobjednica, rekao je Hamnei.
****************************************************************************************************
Kad se želi srozati ljudsko biće na nulti nivo vladarevog
naličja dovoljno je da se usitni sve njegove humane osobine u naj sitnije
dijelove, kako bi se njime, odnosno tim njegovim kasapljenjem manipuliralo razdrobljeno, prema oportunim
adutima njegovih nacionalnih, ideoloških, kulturoloških i vjerskih pripadnostima.
Drugim riječima: čovjek postaje prerađen u objekt za više namjesku uporabu.www.severinomajkus.com/blog
Pretplati se na:
Postovi (Atom)